‘Zijn er dan goede en slechte agressors en dito slachtoffers?’, door Luc Walleyn en France Blanmailland – 16 november 2026

Luc Walleyn is advocaat bij het Internationaal Strafhof. France Blanmailland is actief bij het Europees Netwerk voor Solidariteit met Oekraïne. Zij leggen uit waarom steun aan Oekraïne noodzakelijke solidariteit blijft met een land dat zich verzet tegen Russische agressie.

Op 23 november vertrekken wij vanuit Brussel naar Kiev met een hulpkonvooi van het Europees Netwerk voor Solidariteit met Oekraïne. De opinie van 115 burgers die op de website van De Morgen verscheen op 11 november kwam bij ons dan ook binnen als een stomp in de maag (Johan Depoortere e.a., Red Oekraïne, stop de oorlog, DM 11/11).

De aanvalsoorlog van Rusland heeft al honderdduizenden doden en gewonden veroorzaakt en een enorm lijden voor de bevolking van Oekraïne, maar ook voor de Russen zelf. De oproep om die oorlog te stoppen kan iedereen dan ook bijtreden. Uit de tekst blijkt evenwel dat die niet gericht is tot Rusland, dat zonder enige aanleiding een misdadige aanvalsoorlog is begonnen, maar tot onze regering en die van onze buren.

De Europese diplomatie moet niet langer druk uitoefenen op Rusland om een einde te maken aan de agressie zoals het Internationaal Hof van Justitie eiste, we moeten integendeel de sancties opheffen, de hulp aan Oekraïne stopzetten en het land ertoe brengen zijn soevereiniteit en een groot deel van zijn grondgebied op te geven. Waarom? Omdat een nederlaag van de agressor zoals Bart De Wever stelde ‘niet waarschijnlijk en niet wenselijk is’, en de ‘miljarden voor Oekraïne’ beweerdelijk ten koste zouden gaan van onze sociale voorzieningen, onderwijs en gezondheidszorg.

Dat laatste is gewoon onwaar. De Belgische steun aan Oekraïne wordt volledig gefinancierd met de opbrengst van de geblokkeerde Russische fondsen, vermits die steun tot op vandaag ongeveer 4,5 miljard bedroeg, terwijl de belastingen op de opbrengst van de Russische tegoeden bijna 5 miljard opbrachten. Die steun wordt bovendien voor twee derde uitbetaald aan Belgische bedrijven, zodat die oorlog voor België ‘een kip met gouden eieren’ is, om ook maar eens de premier te citeren.

Ook op andere punten is waarheidsgetrouwheid in de open brief ver te zoeken, zoals in de suggestie dat steeds meer Oekraïners voorstander zijn van een capitulatie, en in de merkwaardige bewering dat “het antwoord van de Europese Unie en de NAVO escalatie is met drone- en raketaanvallen diep in Rusland”, terwijl die nauwelijks in staat zijn hun eigen luchtruim en kustwateren te beschermen tegen binnenvliegende drones en aanvallen op schepen.

Het taalgebruik in dit stuk is veelzeggend: het verzet van Oekraïne heet ‘militaire escalatie’ en ‘eindeloze oorlog’, het opheffen van de sancties ‘normale betrekkingen met Rusland’, een capitulatie van Oekraïne ‘een lelijke vrede’. Men zal vruchteloos zoeken naar voor Rusland vervelende termen als imperialisme, agressie, verovering, bezetting, oorlogsmisdaden, verzet, mensenrechten, gerechtigheid en zeker naar allusies op het internationaal recht en op beslissingen van internationale rechtbanken.

De opstellers drukken de hoop uit dat de oorlog niet zal eindigen “door de totale nederlaag van één partij”, alsof we te maken hebben met twee gelijkwaardige partijen. In tegenstelling tot Rusland is Oekraïne nochtans niet uit op een totale nederlaag van de vijand, maar wil het alleen dat die zich terugtrekt uit de bezette gebieden en in de toekomst zijn soevereiniteit respecteert.

Is dat een probleem? We willen toch ook dat Israël zich terugtrekt uit de bezette gebieden in Palestina en Libanon, of moeten ook die landen een einde maken aan hun ‘eindeloze oorlog’ en het bezette grondgebied afstaan om bespaard te worden van totale vernietiging? Zijn er dan goede en slechte agressors en dito slachtoffers? Misdadigers die een aanhoudingsmandaat verdienen en anderen die we moeten sparen?

Oekraïne voert al jaren onderhandelingen met Rusland, al dan niet met Amerikaanse bemiddeling, maar verder dan een gevangenenruil en een tijdelijke regeling voor de graanexport kwam Rusland nooit, en het is duidelijk waarom. Dat werd deze week nogmaals bevestigd door Vladimir Medinsky, de Russische hoofdonderhandelaar in Abu Dhabi: Rusland zal alleen een vrede aanvaarden op zijn voorwaarden. Overal waar een Russische soldaat een voet gezet heeft, is en blijft Russisch grondgebied.

De Europese delegatie in Abu Dhabi mocht zelfs niet aanschuiven aan de onderhandelingstafel, terwijl de Russen een nieuw veiligheidssysteem in Europa eisten naar het voorbeeld van de akkoorden van Jalta en Potsdam (waarbij de grootmachten hun respectieve invloedssferen overeenkwamen).

Een deel van de Vlaamse vredesbeweging lijkt steeds dichter aan te schurken bij de standpunten van Donald Trump, om niet te zeggen bij die van Poetin, ondanks het feit dat die in Europa vertolkt worden door uiterst rechtse partijen als het Duitse AfD, het Franse Rassemblement National, het Nederlandse Forum voor Democratie en ons eigen Vlaams Belang.

De Oekraïners blijven vasthouden aan hun onafhankelijkheid en verkiezen de Europese waarden boven die van een reactionaire dictatuur. Zij hebben recht op onze solidariteit. Laat ons dus op 22 november betogen tégen oorlog, imperialisme en agressie, en vóór een rechtvaardige vrede, solidariteit met de slachtoffers en steun aan de internationale justitie.

Dit artikel verscheen oorspronkelijk in De Morgen en wordt hier met toestemming opnieuw gepubliceerd.

Views: 0

Tenzij anders vermeld, worden originele teksten en vertalingen van het Left Renewal Blog Collective gepubliceerd onder een Creative Commons Naamsvermelding-NietCommercieel-GelijkDelen 4.0-licentie. Heruitgegeven en vertaald materiaal blijft onderworpen aan de licentie en de voorwaarden van de oorspronkelijke publicatie.